Karrajua - Comments

Nahi, jakin, ahal

Benito — Sun, 07 Mar 2010 20:05:55 +0100

Seguruenik, laguntza beharko du, bai. Adibidez, kontura dadin pertsonek egiten dituzten gauzarik sinpleenak eta ohikoenak ere egin daitezkeela hor, eta egin egiten direla (-Egun on! Zer moduz katarro hori?...), eta, adibidez, azterketa bat prestatzea ere jendearen artean egiten den gauza bat dela, eta hor pertsonek elkarrekin egiten dituztela gauzak, eta hitz egiten dute, eta kontatzen dituzte gauzak, eta iritziak, usteak, sentsazioak eta disgutuak-pozak partekatzen dituzte, eta batak besteari laguntzen diola, eta horren harira sortzen direla berriketak, testuak, mezuak...

Alegia, beharbada laguntza begirada beste leku batera eramateko baino ez da, betaurrekoak kendu, jarri edo aldatzeko.

Kale horretan edozer egin

ark — Sun, 07 Mar 2010 19:03:16 +0100

Kale horretan edozer egin daiteke, txangoak antolatu eta kudeatu, afariak montatu, erakusketak, eztabaidak, jokoak, kantatu, osasunari buruzko aholkuak jaso eta eman, kritikak (liburuak, filmak, gauzak, pertsonak, azterketak...), batzarrak, webguneak sortu, tokian tokian dauden hizkuntza berriei buruzko gauzak ikasi... Kontua da kale horretan mundu guztia dabilela azterketa bat prestatzen eta zeregin guztiak utzita dauzkate (ahaztuta?). Kalea garbitzen daudela esan daiteke, kale garbi eta txukuna. Mundu guztia garbitu eta garbitu, eta afaria antolatu edo liburuak kritikatu nahi dituztenak alfer hutsak dira, golfoak! Kontua da, golfokeriak asko irakasten duela, ondo dakigu hori; eta kale txukunek, garbituek, itxura polita bai, baina bizitasunik ez dute izaten.
Dena dela, girotzen jakitea (gogoratzea) ere garrantzitsua izaten da; izan ere, jendeari kale-garbiketan laguntzen luzaroan egon denak ere laguntza beharko du bere kaleari behar duena nola eman jakiteko, ezta?

Hizkuntzak elkartzeko

Aitor — Wed, 24 Feb 2010 08:14:34 +0100

Halaxe dio "O lar de Fairiño" izeneko blogeko kudeatzaileak eta dekalogo honen maketazioaren egileak, Monica Muñozek, Karraju honetan berak egindako lanaren berri jasotzerakoan.

Kantak dioen bezala, "Nik zuri, zuk niri, agur eginez elkarri."

Aupa Benito. Horrelako gaia

jolaus — Tue, 23 Feb 2010 08:29:10 +0100

Aupa Benito.

Horrelako gaia planteatuta ezin geratuko naiz iruzkintxo bat idatzi gabe, ezta? ;)

Ez dut irakurri Idoiaren artikulua (ea ikastolan topatzen dudan) baina ipini dituzun aipuen arabera, uste dut badakidala zertaz doan kontua. Badirudi Idoiak kudeaketa mailan gauza asko ikusten dituela aldatu beharrekoak gauzak beste modu batera funtziona dezaten. Nik uste dut antolakuntza mailan gaizki egiten ditugun gauza askok badutela eragina erreta sentitze horretan. Denbora alferrik galtzearen sentsazioa, eraginkortasun falta, erabakiak eta ardurak norberak bere gain hartu ez baina ingurukoek egindakoa krtikatzea... Duela denboratxo bat nik ere pentsatzen nuen hori guztia kudeaketa mailan aldaketak bultzatuz lor zitezkeela.

Baina azkenaldi honetan kezkatuago nabil azkenaurreko paragrafoan diozunarekin. Aldaketak etorriko dira soilik behar horiek lurrera ekarri eta zuk perzibitzen duzun hori besteentzat ulerkorra bihurtzen bada, bestela akabo. Batzuk laino guztien gainetik bagabiltza, beste batzuk sasi guztien azpitik dabiltzanean, nekez etorriko dira idoiak botatzen dituen horiek.

Genis Rocari behin entzun nion Donostian "gestión del cambio"-ri buruz hitz egiten. Berak ez zituen kudeaketa mailako errezeta magikorik eman, berak, bestelako gauzak aipatu zituen, emozioetaz, sentimenduetaz, harremanetaz hitz egin zuen. Erraz esaten da baina zeinen konplikatua den; niri behintzat oso zaila egiten zait.

Beste buelta bat

Benito — Sun, 21 Feb 2010 19:00:25 +0100

Monicaren lanari segida emateko, hona hemen haren diseinuaren gaineko aldaera bat, aurkezpen bat, Prezirekin eginda.

Hizkuntzen iraunkortasuna bultzatu on Prezi

Hizkuntza etorkinak

Plisti-plasta — Sun, 21 Feb 2010 15:06:20 +0100

Bazen nire herrian oso ezaguna zen txoria. Bitxia zen gero Ambolo izeneko loritoa!

Lorito feo!- esaten genion guk-

Borracho!- erantzuten zigun berak-

Oraintsu hil zen eta oraintsu jakin nuen Ambolok Kaixo! esan nahi duela Ekuatore Gineako fang hizkuntzan. Harritu egin nintzen eta horrek pentsarazi zidan euskara beste hizkuntza batzuetako hiztunentzako ikusezina den moduan, zein ikusezinak diren guretzat inguruan dabiltzan zenbait hizkuntza: hizkuntza etorkinak, etorkinen hizkuntzak.

Kexu izaten gara ingelesak, espainierak edo frantsesak ikusi ere ez gaituelako egiten baina ikusten al ditugu guk inguruko beste hizkuntza horiek? Iruditzen zait beti gaudela besteek urratsa noiz emango zain.

Jar ditzagun handitasuna eta txikitasuna handikeriaren eta txikikeriaren parean eta gogora dezagun esaera zaharra: iturri txikiak handiak beste kentzen du egarria.

Mila esker Aitor, Mónica eta Benito.

Ay, amigo!

Plisti-plasta — Wed, 10 Feb 2010 08:08:35 +0100

Konexioa eta interakzioa, nire ustetan, ez dira gauza bera baina bata izango bada, bestea ere izan behar da. Kontua da zeinetan jartzen dugun fokusa.

Gaitik apur bat aterata (nahikoa parrastada bota dugu dagoeneko), begira zer dioen Nunanek Krashenen iragazki afektiboaz:
Bigarren hizkuntza eskuratzea lehenengoa eskuratzen den modu berberean jazoko balitz, bigarren hizkuntzako ikasle guztiek lortuko lukete, behar beste denbora emanez gero, hiztun elebidunen gaitasuna. Hori, jakina, ez da gertatzen, eta ez gertatze horren azalpena bilatzeko, Krashenek "iragazki" afektiboa deritzon kontzeptua sartzen du bere teorian. Ikaslea egonezinik badago, xede-hizkuntzarekiko edo ikas-egoerarekiko sentimendu negatiboak baldin baditu, estresatuta baldin badago etab., orduan eskuratze-prozesua elikatu beharko luketen inputak blokeatuta geratzen dira.

Ay, amigo!

Ezagutza-eskurapena eta jakintza-prozedura-jarrera

Benito — Wed, 10 Feb 2010 01:11:24 +0100

Egia esanda ez dakit zelan enfokatu. Ezagutzaren kontzeptua bera ez dakit oso argi zelan erabiltzen den honelakoetan. Ezagutza=jakintza, ezagutza=gaitasuna...

Hizkuntzaren kasuan gaitasunaz egiten da berba azkenotan: jakintza-prozedura-jarrera hirukoaz. Nola eskuratzen da gaitasun hori? Boteprontoan sareen eta konexioen kontu hori lehengo eskemara ekartzen dut beharbada. Nodoak konektatzeak nodoen arteko interakzioa dakar, sarea berez interakzioa da, interakzio barik ez dago sarerik (azken egunotako gogoetei jarriatuta), eta interakzioa da ikaskuntzaren giltzarrietako bat.

Konexioa eta interakzioa gauza bera ote dira azken finean? Ez dakit konektibistek zelan azalduko luketen baina.

Bide batez, Carrollen hitz horiek ez dute gogoratzen Krashenen iragazki afektiboa?

Ezagutza eta ikaskuntza: tutua ala jarioa?

Plisti-plasta — Tue, 09 Feb 2010 22:46:18 +0100

Interesgarriak dudarik gabe Ken Carrollen gogoetak (Google Translateri esker erdi-ulertuak). Horietako zenbait su-eztitan astiro-astiro egosi beharra daukadanez, bakarra aipatuko dut gaur-gaurkoz. Bakarra baina eztabaidaren funtsa nire ustetan:

- Zenbat eta konexio gehiago izan, orduan eta ikaskuntza zabalagoa?

ala

- Zenbat eta interakzio, elkarrizketa gehiago, orduan eta ikaskuntza zabalagoa?

Nire ustetan interakzioak baldintzatzen du ikaskuntza eta konexioak ezagutza. Ia korapiloa askatzeko gai naizen.

Zerbait ezagutu/jakin nahi dugunean (adibidez, ebazpen baten n-garren artikulua) nahikoa dugu konexio egokia aukeratzearekin (kanpoan dagoen eta ziur aski erabili ostean kanpoan geratuko den kontzeptua eskuratzea litzateke ezagutza). Lehenago aipatu dudan hirugarren geruzari dagokio.

Ikaskuntzak, berriz, ezagutza + eskurapena eskatzen du eta eskurapena egon dadin beharrezkoa da interakzioa, elkarrizketa. Horregatik da garrantzitsua konexioaren kantitatea baina baita kalitatea ere. Helburua, ezagutzan ez bezala, ez baita konexioa bera ,baizik eta konexio horrek eskain liezagukeen jarioa, interakzioa. Begira, zer dioen Carrollek berak (G. Translatek traizionatu ez banau, behintzat): Zenbat eta esperientzia kognitibo eta afektibo gehiago izan, orduan eta ideia gehiago, konexio sinaptiko gehiago eta ikaskuntza gehiago. Carrollek esaldi honekin ez ote du konektibismoaren nolabaiteko errebisioa egiten?

Chinesepod

Benito — Mon, 08 Feb 2010 19:39:08 +0100

Zalantza honetan beharbada lagungarriak izan daitezke Ken Carrollen gogoetak. Konstruktibismoaren ideiak aplikatzeko saio praktiko moduko bat egin zuten Chinesepod zerbitzuan.

Ingelesez dago, baina, tira, jakintza sarean ere badago ;-)

Metodo naturala?

Plisti-plasta — Mon, 08 Feb 2010 08:45:43 +0100

Konforme diozunarekin. Baina nire ustetan konektibismoak hizkuntzaren ikaskuntzaren proposamen metodologikoan metodo naturaletik, murgilketatik, haratago jo beharra dauka erabilera eta eskurapena esplikatzeko orduan.

Hizkuntza eta konexioak

Benito — Mon, 08 Feb 2010 00:09:59 +0100

Antzeko zalantza etorri zait neuri ere konektibismoa dela eta. Ez dakit hizkuntzaren eskurapena/ikaskuntza non-nola kokatzen duten, edo behintzat ez dut aurkitu horri buruzko erreferentzia argirik (baliteke egotea). Deigarria da ikusita konexioen kontu horri eragiten dabiltzan batzuk hizkuntzaren irakaskuntzaren mundutik datozela.

Ez dakit, azalpena ez da konplexua izango akaso. Aipatu dituzun hiru geruzen artean elkarreragina dagoela esan duzu, eta beharbada komunikazioaren jarioak lengoiaen geruza elikatzen du, (inter)akzioak ikaskuntza jartzen du martxan alegia. Hau da eskuliburura zenbat eta gehiago jo datu gehiago pasatuko dira gure barnera, eta datu horiekin zein eskuliburuak azaltzen duen gailua erabiliaren erabiliaz, zein gailu hori erabiltzen duten beste pertsona-nodoekin interakzioan gure trebezia eta jakintza haziz joango da apurka-apurka.

Tira, azalpen "kaseroa" egiteko saioa baino ez da izan.

Konpetentzia

Benito — Fri, 05 Feb 2010 14:18:09 +0100

Galdera gehiago zure galderetatik:

Simulazioarekin erabiltzeko konpetentzia ala simulatzeko konpetentzia eskuratzen da?
Hizkuntza erabilera sustatzea ez da azken batean gure lanaren azken xedeetako bat?
Akreditazioak gure azken xede hori bete dugun akreditaten digu?

Aker hau elebiduna benetan. Euskarazko eta gaztelaniazko baliokideen adiera guztiak hartu ditu.

Akerraren adarrak

Plisti-plasta — Fri, 05 Feb 2010 08:28:46 +0100

Zure hitz-jokoak txikitako ’akerrak adarrak okerrak ditu’ hura ekarri dit gogora. Azter dezagun:

Gaitasuna ez da erabilerarako lehen urratsa besterik. Behar besteko konpetentzia izateak ez dakar atzetik erabilera, halabeharrez. Baina honek beste galdera batzuk egitera garamatza:

- Zeren bidez eskuratu eta elikatu beharko litzateke konpetentzia: simulazio hutsaren bidez (probalekuan) ala simulazioaren eta mailan mailako erabileraren bidez (probalekuan eta plazan).

- Zeri begira jarri beharko genuke gure iparrorratz didaktikoa: konpetentziaren akreditazioari ala erabilerari begira?

- Nahikoa al da zenbait kasutan konpetentziaren akreditazioa eskatzearekin?

Akerrak adarrak okerrak ditu.

Zer utzi?

Plisti-plasta — Tue, 02 Feb 2010 20:11:59 +0100

Zer utziko diegu?

Paperak

ala

Pertsonen arteko hartu-emana, ziklikoa eta jarraia; ezagutza, edukiak, esanahia, trebezia, konfidantza eta taldetasuna apurka-apurka berekin hazten dituena*?

Zer utziko diegu?

Materialak

ala

dinamikak?

*Interakzioaren definizioa, Benitok eskainia.