Karrajua - mintzapraktika - Comments

Gora marijaia!

Marti(n) — Thu, 12 Mar 2009 00:39:16 +0100

Guztiz ados, Benito. Denon ajeak agerian gelditzen dira.
Nik beste kontu bat gehituko nuke: gauza batzuk (egia esan, herri oso hau) garrantzitsuegiak dira politikari batzuen eskuetan uzteko. Ezezagutza, utzikeria, irizpide falta eta publizitatearen beharra aipatzen zenituen. Ados, guztiz. Badirudi kotsigna batzuk funtzionatzen dutela gure herri aginte hauetan (saldu, saldu, saldu) eta askoz garrantzia handiago ematen zaiola komunikazio enpresa eraginkor/spammer bat kontratatzeari benetan indartu behar diren politikei baino.
Ez dira enteratzen eta komunikazio enpresak kontratatzen dituzte beraien inkonpetentziari oihartzun zabalagoa emateko!!
Eta gero formazio beharraz hitz egingo digute... eta liluratu beharraz (sic)... eta amableak izateaz... eta boluntarismo gaiztoetaz... eta euskalgintza pribatuaren funtzioez... eta guri horrelako berriak irakurtzen ditugun bakoitzean tonto aurpegia geldituko zaigu, behin eta berriro.

Edonola, kontuari alde positiboa begiratuta, Bilbon beste Berbalagun egitasmo berri bat dago (bai, berbalaguna, gustatu edo ez gustatu, berbalaguna baita) eta beraz, seguruenez harreman sare berriak sortzen jarraitzeko aukera (espero dezagun, beste lekuetan egiten den moduan, eragile ezberdinen parte-hartzeari zabalduta).

Informazio zuzena eta kezka bi

Benito — Wed, 11 Mar 2009 13:21:20 +0100

Ulibarri euskaltegiaren webgunean jarri dute informazioa eta izena emateko bidea.

Azaltzen dutenagatik, mintzalagun/berbalagun programen eredu bera dugu: euskaldun bolondresa eta ikaslea/mintzakide, astean behin ordubetez. Dirudienez, bikoteak egitera mugatuko dira, eta ez dira talde handiagoak sortuko printzipioz. Bestalde, bikoteen iraupena hamar astera mugatuko da. Kataluniako Voluntariat per la llenguan egiten den antzera. Hau izan daiteke EHko mintzapraktika programa gehienekin dagoen aldea, hemen iraupena ikasturte batekoa izan ohi da. Hala ere, ez dut uste horrek berrikuntza horrela aldarrikatzeko arrazoi nahikoa denik.

Bi gauza kezkagarri nire ustez:

Bistan dago EHn aspaldian ezaguna -eta gero eta zabalduagoa- den jarduera baten bertsioa baino ez dela Mintzakide hau, eta publizitatean hori nahastu edo izkutatu egin nahi izan da.

Inork ez du ideia patentatu, eta edonork ipini dezake martxan halako sistema bat, bai, egin ere, esparru mugatu batzuetan ere erabili da teknika hau adibidez: enpresa eta administrazioko planetan, eskola eta ikastola batzuetako gurasoen artea, autoikaskuntza programa batzuetan... Merkatu librea da hau, bai.

Dena dela, inork jabegorik eduki ez arren, komunikazio kanpaina zabal eta ondo bideratu batean egitasmo berri eta berritzaile gisara aurkeztea eta lehendik abian dauden proiektu guztien aipamenik ere ez egitea, publizitatearen eta marketing-aren litzentzia guztiekin ere, etikan askorentzat onargarri denaren mugatik harago doa, nire uste apalean. Orain modan dauden Creative Commons litzentzietan ere beti dago gutxien-gutxienik batetzeko puntua: aitortzea.

Lehenengo kezka beraz. Merkatu basatiaren lege antzeko batean sartzen ari garela begitantzen zait azkenotan. Ez da hau lehenengo zantzua, ez, baina helduen euskalduntzearen munduan zein euskalgintzan oro har gero eta merkadeo gehiago ikusten dut. Sasoi batean sinergiak, lankidetza eta horrelakoak predikatzen ziren sano, gaur ere bai, baina honelako jokabideek behin eta berriz ezeztatzen dute hura guztia.

Ondorioa: gero eta lehia basatiagoa, "enpresa" askoren emaitza eta xede nagusia fakturazio bolumena eta merkatu kuota kosta ahala kosta eta euskararen normalizazioa iparretik gero eta urrunago. Eta lehenengo biktimak: komunikazioa, lankidetza, giroa eta kalitatea seguruenik.

Eta hortik bigarren kezka, joko honetan arau-ezarle eta kalitatearen eta iparraren zaindari beharko lukeen Administrazioa jokoan endredatuta ikustea. Bilboko Udalaren Euskara Zerbitzua hainbat erakunde eta euskaltzaleren lana desitxuratzen duen mezu nahastosoa hedatzen duen kanpainan partaide (eta sustatzaile?). Horren atzetik zer dagoen ere (euskalgintzaren ezezagutza, utzikeria, irizpide falta, publizitatearen beharra...) euskaltzaleok benetan arduratzekoa.

Bai, merkatu librearen gizartean bizi gara, ezin ukatu, baina zer nahi duzue esatea?

A! Eta Mintzakide horrek eduki dezala ibilbide oparoa, beste egitasmo eta ekimen guztiek bezalaxe.

Etxebarriko Udal

joxe — Wed, 11 Mar 2009 10:55:06 +0100

Etxebarriko Udal Euskaltegian galdetuko dugu, ea zer dakiten? :P

Non entzun dut nik izen hori?

Josu — Wed, 11 Mar 2009 09:37:30 +0100

Bilboko Udala norekin batera esan duzu? Mmmmmmm...

Bilbotar hauek!

ainhoa — Tue, 10 Mar 2009 21:49:53 +0100

Harrigarria, bai, amorragarria ez esatearren. Orain dena da berritzailea, hori kritikatzen paregabea da Potachov irrakaslea (orain blogporretan antza).

Egun batean, eta honetaz seguru nago, erakunde publiko batek sare bat eskainiko die euskara irakasle guztiei ideiak trukatzeko eta blog bat jarriko du martxan edukiak eta klaserako proposamenak komentatzeko. Orduan, prentsan titular handitan agertuko da: "Eusko Jaurlaritzaren ekimen berritzailea: euskaltegi guztietako irakasleentzako bloga eta sare soziala"

Egun horretan bertan konturatuko naiz sareen moda erabat pasatuta dagoela eta orduan Moldaviara joango naiz artaldeak zaintzetik bizitzera.

gelak eta kaleak

Benito — Tue, 18 Mar 2008 16:49:00 +0100

Gela eta kalea, bai, deskuidoan gela eta kalea kontrajarrita ipini ditut. Asmoa ez da hori izan hala ere, kontrakotik gehiago.

"Herria irakasle" aldarrikatzen zen aspaldi, eta gaurko ikuspegi batekin esan daiteke irakasle kategoria daukana baino irakasle gehiago daudela. Mintzalagunak ere sartu daitezke kategoria horretan zabaltasun horren izenean.

Hala ere, mintzakide bati hizkuntzari buruzko hausnarketa, diskurtsoaren prestaketa eta abarrak gidatzea eskatzea askotxo da, ezta? Areago hizkuntz-instruktorea izatea.

Komunikazio-esperientzia gustura konpartitzea bilatzen dute alde biek halakoetan, tentsioak eta formalitateak saihestuz, eta zuzentasunarekiko ardurarekin bazoaz halako batera, besteak onartu arren alferrikako tentsioa hartuko duzu seguruenik.

Zuzentzeko zeharkako moduak ere badaudela esango didazu, "atseginagoak", bai. Besteak esan duena "ondo" errepikatu ondo entzun ez bazenu bezala eta baieztapena eskatzeko plantan, esaldiak amaitzen lagundu... Dena dela, neure esperientzian konturatu naiz horrelakoek askotan ez dutela espero den berehalako eragina izaten. Ondo esango duzu, besteak entzun eta ulertu, baina une horretan arreta ez badauka hizkuntzan jarrita (normala izaten dena), handik minutu batera errore berdina egingo du (esan duzunari erreparatu ez, edo erreparatu bai, baina gogoratu ez, arreta eta memoria tartean). Berregituratzea, jarioa eta zuzentasunaren arteko gatazkena izan daiteke azken batean.

Ondorioz, bota ditzagun parraplada batzuk trankil; ikasgelan, tabernan, kale erdian edo igogailuan, edo beste zerbait egingo dugu berba egiten dugun bitartean, eta zerbait zuzendu behar-nahi-ahal bada, zuzenduko dugu, zelan edo halan, baina horrekin tematu barik, berriketan gabiltzan bitartean behintzat.

Bide batez, artikulu honetan dauzkazue erroreen trataera eta zuzenketari buruzko testu interesgarri batzuk. Eta gauzak irakasle barik ikasteari buruz (modan dago ikaskuntza informalarena) beste hau.

GELA - KALEA

otto — Tue, 18 Mar 2008 08:22:00 +0100

Zein gertu dauden erabilerarako eta ezagutzarako predikatzen ditugun ereduak. Horiek izango ahal dira praktikatzen ditugunak!

Zure proposamenak irakurtzean, ezin izan ditut ahaztu gelan, mintzamena lantzeko, egitea esaten digutenekin akordatzea. Horrexetan baitatza euskara (edozein hizkuntza) erabiltzen trebatzeko prozesua: hizkuntzori erabili, esanguratsuki eta, ahal bada, arrakastatsuki, egindako hipotesiak barneratzen joateko.

Baina, betikoa, zein zaila den oreka aurkitzea. Zein zaila erabakitzea noraino zuzendu eta noraino laga hiztun berria bere adierazpena garatzen. Gelaren eta kalearen arteko aldetzat hartzen duzu zuzenketaren kontua; baina ez al genituzke hiztun berri horiek apur bat behartu beharko zuzen egiten, gelan eta kalean, hizkuntza fosiliza ez dakien?

Berbalagunean, mintzakidea ez da irakaslea; baina, ikasten ari denarentzat, edozein jatorrizko hiztun da nolabaiteko "irakasle", bere garapenean behar duen ezinbesteko makulu. Eta uste dut makulu horretan bilatzen duela bere gaitasunaren garapena.

Azken baten, gelan egiten dena eta kalean egiten dena gauza bera da (izan beharko luke); soilik, kalekoa benetako dela, eta ez simulazioa.

Ados Martinekin

etxepel — Mon, 17 Mar 2008 08:40:18 +0100

Konforme zuk esandakoarekin, Benito. Baina, hala ere, Martinek arrazoia duela uste dut. Neuri ere halako zirrara eragin zidan ekimen honen berri izan nuenean, baina ez nuen hitzetara ekartzen jakin. Martinek ondo adierazi duela uste dut.
Ez da orain kontua martxan jarritakoa aldatzea, baina ekimen honen segidan plantea litezkeenei begira, ez da batere ekarpen txarra Martinena.
Egia badiotsuet, asmo txarrez begiratu nahi izango balu norbaitek, izango luke zer kritikatu eta zer "maneiatu".

Far West

Benito — Fri, 14 Mar 2008 14:24:34 +0100

Isunak, legea eta denok sheriff... Horrela derrepentean ideiak hotzikara moduko bat ematen digu. Dena dela, ez ahaztu ekimen hauek jende helduarentzakoak direla, eta -suposatzen da- umorez eta jolas modura hartuko dira horrelako gauzak, ez gabiltza hezi beharreko eskolako ume txikiekin alegia.

Nik hemen aipatu beharreko beste gauza bi ikusten ditut berriz.

Batetik, Marti(n)-ek aipatu digun mintzapraktika.org-eko jarioari erreparatuta, sekulako aktibitatea dabil mintzapraktika egitasmoen inguruan. Aipagarriak bereziki, Euskal Herriko "Far West" horretan ditugunak: Enkarterria, Meatzaldea, Aiara. Ez dakit zenbat jende dabilen halakoetan, ez da gutxi izango, baina Enkarterri bezalako eskualde batean 200 lagunen pisua ez zait baztertzekoa iruditzen boteprontoan. Jendea dabil lanean eta ekimenak eta ideiak etengabe ari dira sortzen eta burutzen azken batean.

Bigarrengoz, aktibitatearen zurrunbilo horrek ekar dezakeen ondorioa dugu, aktibitatea bera bihurtzea ardatz eta ipar. Hasiera batean 200 lagun euskara erabiltzeari begirako jolas batean partaide izatea ez da seinale txarra, ez, baina jolasaren partaide-kopurutik harago begira jarri behar dugu. Zer espero dugu honekin lortzea? Euskararen erabileran, ikaskuntzan eta hizkuntzarekiko irudikapenean (gustatu zait Vilak aurkeztu zigun piramidea, bai) adibidez, zer hobekuntza lortuko ditugu? Zelan neurtuko dugu? Eta, ondorioz, zein izango da hurrengo pausoa?

Imaginatzen dut egitasmo hauetan lanean eta sustapenean dabiltzanek (dinamizatzaileak, teknikariak...) argi dutela hau ere, eta seguraski horren berri izan eta hausnartzeko parada ere izango dugu.

Bitartean, zorionak ematea merezi dutela uste dut, duda barik.

Isunak eta poliziak

txerra — Fri, 14 Mar 2008 12:26:21 +0100

Niri ere Marti(n)i bezala, hasiera batean ez zitzaidan gustatu gida-baimenarena. Izango da nik mundu hori isunekin, poliziekin eta kontrolekin identifikatzen dudala. Idaztekotan izan nintzen, baina ez zitzaidan okurritu alternatibarik eta kritika hutsean ez uztearren, isildu nintzen. Baina Marti(n)ek proposatu duen bidea askoz sinpatikoagoa da, askoz naturalagoa, eta abar. Puxtarri bat travelari. (Bide batez Marti(n) agurtu nahi dut, aspaldi ikusi ez dudalako¡)

Gida-baimena baino, travel txartela hobe

Marti(n) — Thu, 13 Mar 2008 22:38:43 +0100

Ekimen berriak sortzea ona izaten da, beti ere lagun gehiago erakarri, komunitatea sortzen lagundu eta euskaldunen arteko ezagutza eta harreman sareak bultzatzen duten neurrian. Euskararen gida-baimenaren berri aurreko batean jaso nuen mintzapraktika.org guneak duen berbalagunen blogen jarioari esker eta zer pentsatua eman zidan behintzat.

Positiboan jartzea ez al da eraginkorragoa izango? Gida-baimena = zigorra etorri zitzaidan gogora niri eta lar ez jatan gustatu, ingurua poliziaz josita imaginatzen nuen eta. Holakorik egitekotan, beharbada travel txartelaren eredua politagoa litzateke, ezta? Puntuak irabazi, galdu beharrean.
Ez dakit, proposamen bat egitearren...