Karrajua - metodologia - Comments

Ezezagunaren aurrean

Benito — Mon, 01 Feb 2010 19:04:46 +0100

Aurretiko ezagutzaren ispilua aipatu duzu, eta gaur hau irakurri dut: "Hablar un idioma desconocido es como ligar: todos conocemos la teoría, pero hay que ponerla en práctica". Hizkuntza ezezaguna... ummm, ikasi nahi den hizkuntza ez da erabat ezezaguna izango, ezta? Ikasi nahi dugun momentutik zerbait jakingo dugu haren gainean, munduan badela baino ez bada ere. Baina egingo nuke gure ikasleek hori baino askoz gehiago dakitela euskararen gainean eta euskaraz euskara ustez jakin ez arren.

Topikoei bueltaka berriro ere. Teoria eta praktika, jakitea eta ez jakitea, ezagutzea eta ez ezagutzea... Kaleidoskopioak uneoro sortzen ditu irudiak eta harri bitxiak, koloreak mugatu nahi izan arren.

Metrolanketa

Benito — Sat, 14 Feb 2009 20:10:26 +0100

Eta ez da hori hain zuzen ere "landu" aditzaren adiera? "Ulermena landu", "mintzamena landu", "idazmena landu"... Ikasleak berak egingo du lanketaren bat noski, batzuk Santutxura eta beste batzuk Portugaletera (Santurtziraino oraindino ez da ailegatzen, ezta?), asko Deustuan geratuko dira, baten bat galdu eta Plentzian agertuko da, eta beste askok Indautxuraino soilik joateko metroa hartzea ez duela merezi pentsatuko dute.

Irakasleak Gurutzetan jaitsi behar ez duen bitartean.

Santutxura eta Santurtzira

Plisti-plasta — Sat, 14 Feb 2009 16:13:47 +0100

Elipsiak aipatzen hasita, bada aspalditik bereziki kezkatzen nauen bat: input( )output elipsiaz ari natzaizue, hain zuzen. Irakasle asko eta asko inputa eman eta outputaren zain geratzen gara, ondo lasai. Gure lana input aukeratzaile eta output ebaluatzaile izatera mugatuz.

Adibidez:

Entzungaia edo irakurgaia eman(input), galderak luzatu eta erantzunak (output) ebaluatzen ditugunean.
Idazlana agindu eta idazlana zuzentzen dugunean.
Mintzagaia proposatu eta zuzenketak egiten ditugunean.

Nire ustetan/ input ( X ) output \tarte horretan dago irakaslearen lanik zailena, baina baita lanik nabarmenena ere: ikasle bakoitzak nola entzuten edo irakurtzen duen aztertuz eta ulermena hobetzeko estrategiak eskainiz. Ikaslearekin batera idatziz, planifikazio, formulazio eta ebaluazio garaian erabakiak hartzen lagunduz. Mintzamenerako estrategia egokiak irakatsiz...

Batzuk konturatu ere ez dira egiten elipsia hauetaz, batzuk konturatu ere ez dira egiten mezu honetan ageri den Bilboko plaza eliptikoaren azpitik jende ugari dabilela hara eta hona, Santutxura eta Santurtzira.

Gai edo ez gai

Benito — Fri, 13 Feb 2009 02:19:24 +0100

"Gai..." horrekin hasten direnek neuri ere egiten didate grazia batzuetan, "ikasi X hizkuntza hamabost egunean" esaten duten horiek bezala.

Uste dut gehienetan Europako Markoa eta halakoen deskribatzaileen proiekzioa baino ez dela izaten. Baina ikaslea maila batean dagoela esateko erabiltzen diren deskribatzaile horiek unitate didaktiko, ariketa edo ataza-sorta baten helburuetara ekartzea behar den ibilbidea ondo ez zehaztea dela uste dut. Deskirbatzaile horiek helburu bihurtzen dira, eta helburu horiek banan-banan "landu" behar direla pentsatu. Beste elipsi bat azken batean, ezta?

Bestela, hizkuntzaren ikas-prozesuaren elipsiaz ez dut prozesu neuronalen mailaraino iritsi nahi izan. Bakar-bakarrik ikasleei euskara ikasteaz galdetzen zaienean motibazioaz, hasieraz eta gerora lortu dutena eta behin ikasita sentitu edo irabazi dutena izaten direla mintzagai, eta gutxi, anekdotaren bat gora-behera, bitartean gertatu, sentitu eta pentsatu dutena. Erdiko hori elipsian geratu ohi dela alegia.

Er.: elipsiak

ainhoa — Thu, 12 Feb 2009 20:43:20 +0100

Ikasleen buruaren barruan zer gertatzen den jakingo bagenu...

Oraindik erantzun asko falta ditugu eta egun egiten ari diren ikerketa neurolinguistikoak eta halakoak oso lagungarri egingo zaizkigu gutxienez arrazoi batzuk ulertzeko, baina bitartean, ilargiaren alde ezkutu hori izango da. Segur aski "landu" diogunean honelako zerbait esan nahi dugu: "ikasteko aukera eskaini", eskaini eta gero gerokoak.

Okerragoak iruditzen zaizkit honela hasten diren unitate didaktikoak:
- Unitate honen amaieran gai izango zara x, y eta z egiteko

Askotxo, ezta? Horregatik, nahiago "unitate honetan x, y eta z landuko dituzu", alegia, "jarduera batzuk izango dituzu zeinetan elementu horiek agertzen diren modu esplizituan eta irakasleon asmoa da zuk horretaz zerbait ikas dezazun baina beharbada beste zerbaitek erakartzen du zure arreta eta zure ikaskuntzak beste bide bat hartuko du"

Kalera noa ihesi

Karrajua — Thu, 22 Jan 2009 01:11:42 +0100

Ummm... Plistik gaitik ihesi joan garela pentsatu du, "Ubedako mendixketara" edo, eta bera ere mendira gerrilari joan ez joan ez ote dabilen... (portzierto mendira "bota" egiten direnak ez dira falta zerrenda horretan?).

Aitorren iruzkina dela eta, neuk ere esango nuke alegrantzia eta baikortasuna ez daudela inoiz soberan, baina lantzean behin geure hutsuneei erreparatzea sanoa izaten da, geure buruari barre apur bat egiteko baino ez bada ere. Ez dugu beti negarretan zertan ibili, ez, baina inoiz Harvey Keitelen antzera abisua bota beharko da, ezta? (eta barkatu gordinkeria )

Eta idealizazioen zerrenda horri beste puntu bat gehitu nahi nioke hain zuzen ere: hizkuntza bera. Ez duzue inoiz sentsazioa izan erakusten dugun hizkuntza (euskara) ez dagoela inon, ez bada balizko errotaren batean? Klaseetan ematen diren ereduak, azterketeta-ariketetan agertzen diren testuak, ikasleak ikusten duena... Ez du askotan ematen mundu ideal baten mapa bat? Shangri-La moduko bat?

Akaso Plistik aipatzen duen komunitate hori ez dugu bere neurrian erakusten-ekartzen, eta haren ordez Arkadia bat aurkezten diogu ikasleari?

Sentsazio lausoa baino ez da, igual zuek ekarriko nauzue mundu honetara.

... baina badira mila motibo kantatzeko alaia

aitor — Wed, 21 Jan 2009 11:56:56 +0100

Idealista hasi zatzaizkigu, Plisti, baina gero betondoa ilundu zaizu.
Mendia gora eta mendia behera, "Mendian gora haritza" poema eta kantua ez dakit ezagutzen duzun (letra Amurizarena, musika Imanol zenarena)
Bertako estrofa batean aipatzen da:

"Mundua ez da beti jai,
inoiz tristea ere bai;
baina badira mila motibo
kantatzeko alai.
Bestela datozen penai
ez diet surik bota nahi..."

Nahiago, aukeran, gaurko egun triste honetan (eguraldiaren aldetik diot) baikortasunez eta itxaropenez jarraitu eta aurrera begiratu. Eta gero arte esan.

Hain ederra, hain polita da ta...

Plisti-plasta — Tue, 20 Jan 2009 19:47:47 +0100

Batzuetan izaten dira honelakoak. Zuen mezuak ikusi eta musikatxo bat zebilkidan buruan: ikusi mendizaleak baso eta zelaiak… abesti ezagunarena, hain zuzen. Halako batean, Laboa etorri zait gogora: Ai, nire juaneteak! zioen bere abesti bukaerak. Eta nola ez, abestiak, gure lanbidea eta mendiko bideak lotuko dituen iruzkintxoa idaztea otu zait. Ekin egingo diot:

Mendizale asko dago gure artean, bikain askoak ere ugari , baina badira gure artean:

Abiatu nahi baina biderik ikusten ez dutenak.
Bidean galtzeko beldur direnak.
Nekatzerik nahi ez eta dauden lekuan geratzen direnak.
Beren gain pisu handiegiak hartu eta bide motzegia egiten dutenak.
-Zertarako inora joan? Hemen ondo gaude, barren! esan ohi dutenak.
Beraiek arin ibiltzearren, besteen motxila karga-karga egiten dutenak.
Dela argazki kamera, dela bideo kamera, bideaz disfrutatzen ez dakitenak.
Bide labur eta politagoak izan arren, betiko bidetik joan nahi dutenak.
Plantak egiten badituzte ere, mendizaleak ez direnak.
Sasoian ez daudenak, prestatzeari aspaldi utzi ziotenak.
-Zer gore-tex eta zer kristo! Txamarra honekin igo ditut nik, tximista artean, mendi punta ondo zorrotzak! diotenak.
Ibiltzea ez dela errenta diotenak.
Mendira joateari zentzurik ikusten ez diotenak.
Beti bide errazetik, lauan edo aldats behera, ibili nahi dutenak.
Ibilalditxoak prestatzetik sos mordoxka ateratzen dutenak.
Beren indarrak ondo neurtzen ez dakitenak.
Hitzez mendizale bikainak baina zangoz traketsak direnak.
Zoroen pare ibiltzen direnak, batera eta bestera, nora doazen ondo jakin gabe.
-Ai, nire juaneteak! oihu egiten dutenak.

Baina hau guztia errealistegia da, nik idealizazioaren tranpaz hitz egin nahi nuen zuekin, oraingoan. Beste batean izango da (edo ez).

I.O: Testua birpasatzean esaldi honi erreparatu diot: Mendizale asko dago gure artean, bikain askoak ere ugari. Eta pentsatzen hasi naiz batzuetan hizkuntza politikoki zuzena eta buenrrollitoa nola nahasten diren, zein antzekoak diren, idealizazioarekin zer-nolako zerikusia duten, zein geldiarazleak diren. ‘Batzuetan’ diot, zeren beste batzuetan ez baitaukate zerikusirik eta buenrrollito hori behar beharrezkoa baita. Ezta, hala? ;-)

Ba zer nahi duzu(e) esatea

aitor — Tue, 20 Jan 2009 12:11:16 +0100

Ezkor aritu zarela diozu, Plisti. Eta zer nahi duzu nik esatea. Niregan kontrako efektua izan du. Askotan, bai hemen, bai euskara irakasleak-en idazten diren post batzuetan, badirudi irakasleok Superman-en itxurakoak izan behar dugula, denetarik jakin beharra dugula, dena kontrolatu behar dugula... Eta horrek niri askotan ezinegona sortzen dit, denetara ezin ailegatu izanaren sentsazio estresantea, erruduntasun-tanta batzuen zipriztindurik...
Baina zure gogoetaren eta Benitoren erantzunaren harira, konforma-erraza ez izatera, egunean egotera, ez lokartzerako ohartarazpena berriro somatzen dut eta, aldi berean, neure buruarenganako konfiantzari eustera, betiko irakasle-sen hori elikatzera.
Utopiaren aldeko aldarria somatzen dut nire baitan, baina oinarri finko batean bermatuta: irakasleak gara.

Adibide bat

Benito — Sun, 18 Jan 2009 20:30:49 +0100

Oraintxe ikusi dut adibide bat. Berrikuntzaz ari garenean, informal learning, ikas-paisaia, laguntzen duten baliabideak... Ba ETB1eko Errazu saio berria ikusi eta "ekilikua" ez dut esango, baina duda barik, euskara ikasi eta ezagutzeko zein motibatzeko era erakargarri, atsegin, irekia eta interesgarria dela esango nuke. Eta ez dago misterio gehiagorik sarritan, gauzak egiteko mimoa eta naturaltasuna baino ez akaso. Eta Arkadia zoriontsuren esperoan egon barik, inguruari ondo erreparatzea.

Ona ideia eta ondo egina. Txapo! (nire uste apalean)

Errealitatea ikusi

Benito — Sun, 18 Jan 2009 19:47:40 +0100

Eta arazoa idealizazioa baino ez da gehiago izango errelitatearen ertz guztiak ikusteko zailtasuna? Konstruktibismoak dioena begi bistara ekarri ezina, edo norberaren mugak (baina baita bertuteak ere) antzemateko zailtasuna, edo metodologia gure jardunean ez identifikatzea, edo geure ahalmenean ez sinestea, edo IKTak patrikeran dauzkagun trasto horiek ere badirela ez konturatzea... Azken batean, uste dut askotan adibide domestikoen beharrean gaudela. Horrela akaso konturatuko ginateke uste dugun baino "modernoago" garela sarritan.

Bide batez, irakasleak eta teknologia direla eta, Miguel Angel Garcia Guerraren artikulu hau interesgarria iruditu zait. Eta metodologia marabilosoak direla eta, Lolak ekarri digun ilustrazio hau:

Plistirentzako oparia

Karrajua — Fri, 30 Nov 2007 01:17:07 +0100

| View | Upload your own

Norabide bila dabilen indarra

plisti-plasta — Thu, 29 Nov 2007 21:00:51 +0100

Bi kontutxo nahastu ditugulakoan nago: blogen izaerarena eta gure komunitatearen parte hartzearena, alegia.

Parte hartzearenak (hau ere ondo definitu beharko genuke), di-da batean esanda, ez du zerikusi handirik erremintaren beraren tasun edo keriekin, gure komunitateak tresna horiekiko duen jarrerarekin baizik. Bada garaia gure komunitatearen ezaugarriez eta ajeez aritzeko (ia hurrengo mezu batean horretaz jarduteko beta dugun).

Blogen izaerari (eta hedaduraz 2.0 munduari) dagokionean , informazio eskuratze eta zabaltze modu berria ekarri dute : bizkorra, aldakorra, zeharkakoa, kaotikoa... sarritan gutako batzuek gai bati ekiteko orduan dugun ohituren kontrakoa, baina ez horregatik eskasagoa. Betaurreko akademikoak erantzi (ordena, goitik beherako norabidea, pausa...) eta edukiak beste modu batean ere jaso eta eraikitzeko garaia heldu zaigu askori.

Bat egiten dut honetan guztian Mirari Bereziartuak "Motibazioak eragiten emozioen bidetik: Coaching-a" hitzaldian esandakoarekin: " gauza guztiak, bizitza bera ere, kaosa eta ordenaren nahasketa dira. Etengabe norabide bila dabilen indarra gara."

Bada, ondo baino hobeto jasotzen du Karrajuak izpiritu hori: indarra du eta pentsarazten digun neurrian indarra ematen digu, ezagutza eraikitzen laguntzen digu bati baino gehiagori.

Eskertzekoa zure ekarpena Aitor, parte hartzera gero eta animatuago ikusten zaitut eta horrek zalantzarik gabe aberatsago eta anitzago bihurtzen du Karrajua.

PD: oso interesgarria iruditu zait Mirari Bereziartuaren hitzaldia, bisitalditxoa merezi du zalantzarik gabe.

karrajua eta karrajua ez dena

Benito — Thu, 29 Nov 2007 19:52:42 +0100

Tira Aitor, uste dut lehenengoz planteatu duzula Karrajuaren gaineko funtsezko eztabaida. Barkatu berriro luzatzen banaiz, baina Karrajuaren "inbentore" modura interesatzen zait kontua. Bi gauzari erreparatuko diot: Karrajua bera eta euskaltegien mundua.

Karrajua

Karrajua, hasierako orrian goian ipintzen duen modura esperimentoa da neurri handi batean, gure mundu honetan komunikazioa eta hausnarketa nondik landu daitekeen asmatzeko proba.

Bloga baino gehiago egitea izan da asmoa beti, hortik domeinua hartu eta CMS baten instalazioa.

Blogak hartu du protagonismo osoa hala ere, eta, zuk diozun modura blog formatoak hausnarketarako arazo batzuk dakartza: mezuen ordena kronologikoa, publikatzeko era arina... RSS, etiketak,markadoreak eta horiek guztiak omen dira kaosa gobernatzeko tresnak, baina, egia esanda, gurean interesa eduki dezaketenen artean ez dira ezagunak izaten, edo ez da erabiltzen jakiten normalean.

Zuk aipatu duzun bidea izaten da ohikoena webgune bati ekiteko, azalera joan han zer dagoen ikusi, gainetik irakurri, eta gutxitan heltzen da bigarren orrialdera, ezta lehenengo orrialdeko azken mezura ere.

Bi elementu ezkontzeko ahalegina egin behar dugu azken batean, alde batetik gaurkotasuna, eta bestetik hausnarketa. Bizkortasuna eta sakontasuna, ez dira antonimo-antonimoak baina neba-arrebak ere ez. Eta beti ere, arreta inportanteenera ekarri behar da (inportantea izatearen subjektibotasun guztiarekin).

Buelta pare bat emango diot diseinuaren asuntuari. Dena dela, Karrajua irakurtzen duzuenoi mesedetxo bat eskatuko dizuet. Zein izan daiteke bi elementu horiek uztartzeko azalaren diseinu egokiena? Hitzekin bai, baina adibideak (linkak) emanda azaltzea eskertuko nizueke gehiago. Eta kolaborazio zuzena emanez gero, bueeenooooooo!

Gure mundua

Karrajuaren diseinua eta publikazio erritmoa aipatu digu Aitorrek gogoeta kolektiboa sustatzeko giltzarri modura, apuntatuta. Baina, nire ustez, beste faktore bat dago hor, gu geu, Euskalduntze-Alfabetatzeko kideok hain zuzen ere.

Plistiren Filtroak mezukoak aipatu ditugu. Teorian saltsa handiagoko tema izan behar zuen. Iritzi-sorta gehiago sortu beharko ziren. Bai, baina ez dira sortu, ez horrekin ez beste hainbatekin ere. Ezta beste leku batzuetan ere.

Adibidez, gogoratuko duzue duela aste batzuk Leire Narbaizak bere blogean publikatu zuen Euskaltegietako irakasleon miseriak eta komeriak mezua. Gordin eta argi esaten ziren gauzak han, eta, pentsatzekoa zen polemika ekarriko zuela, edo zer esana behintzat. Ez zen hala izan baina. Bost iruzkin eta gehienak animo mezuak.

Eta ez dakit HEAn bakarrik gertatzen den. IKTeroek duela hilabete batzuk kezka hau plazaratu zuten:

..faltan botatzen dut komunitate ispiritua. Faltan botatzen ditut hausnarketa sakonak (aurrean ditugun erronkei aurre egiteko ideiak, proposamenak…), faltan botatzen ditut eztabaidak (nork ezagutzen ditu hiruzpalau iruzkin baino gehiago dituen irakaskuntzari buruzko artikulurik?),

1.500 lagunetik gora lanean dabilen sektore batean ez dago zer esan gehiagorik? Ez dago iritzi gehiagorik? Ez dago kontatzeko esperientzia eta sentsazio gehiagorik?

Baietz esango nuke duda barik. Ezta? Zer gertatzen da bada? Honako zerbait?

Internet-ordenadorea-teknologiaren mamuak?
Elkarrekin jardueko ohitura falta? Ezezagunekiko distantzia? Mezuan aipatzen den topaguneen falta?
Publikoan jarduteko errespetua? Idazteko lotsa-beldurra? Berbak lar neurtzea?
Geure lanaz hausnartzeko eta konpartitzeko denbora, aukera, gogo edo ohitura falta?
Akademizismo zurrunarekin ohitu gara? Testu landuak eta hizkera jantziarekin ez bada ezin da plazara irten?
Ibiltzen garenok ez gara sektoreko figura publikoak? Friki-koadrila baino ez gara?
Ez daukagu zer esanik, besterik gabe.

Derrepentean datzoen arrazoi posibleak dira. Edozein dela ere, gure sektorean komunikazioa eta konpartitzea benetan sustatu beharreko kontuak direla uste dut. Eta hau ez da HABErentzako beste erreklamazio bat (soilik), euskaltegiak eta euskaltegietako kideok ere ardura daukagu horretan, handiena esango nuke.

Karrajutik saiatuko naiz beraz Aitorrek planteatu duenari irtenbidea aurkitzen batetik, eta gaia interesatzen zaidanez, datozen egunotan ahalegina egingo dut kantxa libre uzteko, ez dut ezer publikatuko alegia. HABE bihar edo etzi 5. mailarekin ez badator behintzat.

Bota ba!

Irakaslea eta makina (III)

Aitor — Thu, 29 Nov 2007 16:43:29 +0100

Ez zaitez ikara, benetan, Benito; baina ha zer nolako erantzuna bota duzun!: luze, zabal eta sakon.
Kontuan hartuko ditut zure iradokizunak. Egia esan, ez naiz oso aditua kontu hauetan, baina Google Notebook horrena eta RSSarena ikertuko ditut astiroago.

Edonola ere, edozein blog-en diseinuan, dakienak eta dezakeenak, buelta pare bat eman beharko lituzke, ea ez ote dagoen beste biderik proposamenak eta gaiak ikusarazteko. Karraju honetan sartu (edo beste blogen batean), eta, bistadizo bat emanez gero, azken mezuan edo azkenaurrekoan geratzen zara.

Nik neuk ekarpen bat utzi nuen "Filtroak" izeneko mezuan, "Plisti-k" jarri eta astebetera, zeure ekarpena baino ez zeukanean; eta, ondoren, oihartzun bakarra zeurea izan dela uste dut. Eta mezu hori aipatu dut, teoriak eta beste kontu batzuk aparte, euskaltegi gehienon kezken arteko nagusienetarikoa delako, eta, aldez aurretik behintzat, iritzi-sorta ugariagoa sortzeko aukera gehiago ere izan zezakeelako.